مکتب دری:
آیا میدانید که واژه دری از کجا منشه گرفته است؟
واژه دری اصلن از یک واژه سانسکریتی "ردیی" و یا هم "ریدیی!" که معنای آن "نای نفس!" است گرفته شده است که به معنای دروازۀ نفس (دری) می باشد. و این واژه برای نخستین بار در شعر شاعر دری زبان مولانا جلال الدین محمد بلخی :
بشنو از نی چون حکایت می کند / و از جدایی های شکایت می کند
بازتاب یافته است. و به دربار پادشاهان راه یافته است. و استادان ادبیات زبان دری هم این بیت را اینطور معنا می کنند:
خدا - وند، یک روح کل است. و ذرات این روح کل در سینه های هر یک از ما پراگنده است و تا زمانی که نفس داریم در درون قفس سینه هایمان در حال تپیدن است. و هر آن تلاش به آن دارد تا دوباره به اصل خویش برگردد و با توسل یافتن به آن روح کل دوباره بپیوندد. که یکی از راه های این پیوستن هم با تیوری های: انتخاب، شناخت، توسل، وحدت و به بیداری وجدان رسیدن است که انسان می تواند وجود خود را از "پریشان فکری و اسارت مرداب های فکری!" پاک نموده و با انجام "مدیتیشن و ورزش یوگای نفس کشیدن !" یعنی: گرفتن هوای تازه (دم) بداخل بدن و کشیدن کاربن دای اکساید بدن به بیرون (بازدم) و بار دیگر گرفتن هوای تازه و بستن دهن و بینی و پف کردن این هوای تازه بطرف داخل مغز تا مجرا های تنفسی مغز نیز باز شده باشند، این عملیه را می توان انجام داد و با تکرار کردن چندین مراتبه آن به حس رهایی دست یافت.
